Kolejną propozycją Festiwalu Szekspirowskiego jest sztuka „Warum warum” Petera Brooka. Już sam tytuł sugeruje nam, iż nie będzie to jeszcze jedna adaptacja sceniczna któregoś z dramatów Szekspira. Ale czym jest właściwie ten spektakl? Trudno orzec. O teatrze w ogóle? Tak. Pochwała teatru, czy raczej krytyka? Czy sztuka ta niesie za sobą jakąś spójną myśl, czy raczej nawołuje do jej samodzielnego szukania? „Warum warum” to sztuka dla intelektu, przeintelektualizowana, czy zupełny bełkot? Tak wiele pytań… Na szczęście Ingarden podarował nam pojęcie „konkretyzacji” oraz „miejsc niedookreślenia”, więc ilu nas było na sali, każdy ma prawo do odmiennego zdania.
Główna bohaterka (Miriam Goldschmidt) gra aktorkę. Właściwie nie widać, by „grała”. Zwraca się wprost do widowni, (a towarzyszy jej mężczyzna (Francesco Agnello) przygrywający na tajemniczym instrumencie, który wydaje jeszcze bardziej tajemniczy, ale zarazem niezmiernie przyjemny dla ucha dźwięk). Pomimo przygaszonego światła i reflektorów zwróconych na postać na scenie, jakoś nie czuć dystansu. Niewątpliwie jest to zasługa kunsztu aktorki, ale nie tylko. Spektakl bowiem odsłania nam jakby kulisy teatru. Bohaterka to nieco już „sfatygowana” aktorka. Zmęczona atmosferą teatru, odrobinę kulejąca wygłasza uszczypliwe uwagi na temat „ludzi teatru” i samej instytucji. „Teatr to bzdura” – słyszymy. (Co by na ten zarzut odpowiedział Irving Goffman -> „Człowiek w teatrze życia codziennego” (1959) J)?
„Warum, warum” to opowieść (a właściwie narzekanie) starej aktorki, o warsztatach, lekcjach dramy, ćwiczeniach dykcji itp. itd. Gdzieś między błazeńskie miny i głupie podskakiwanie przemycone zostały prawdy o świecie: aby wywołać łzy na scenie stosuję się tą samą metodę, którą wykorzystuje się do wywołania śmiechu – jakie to prawdziwe… Brook poprzez spektakl wypowiada to, o czym rozpisują się krytycy kultury masowej (patrz Godzic), a mianowicie, mamy do czynienia z kultem celebrities. Próżność zawładnęła myślą aktorów. Jest to poważna choroba, która potrafi zniszczyć człowieka od środka.
Ale dlaczego ten teatr właściwie? Czy naprawdę Bóg go stworzył, by ludzie się nie nudzili? Dlaczego? Dlczego?
Peter Brook jest jednym z najważniejszych twórców teatralnych na świecie. Jego legendarne już interpretacje dzieł Szekspira zrewolucjonizowały sposób postrzegania Wielkiego dramatopisarza i wpłynęły na teatralne myslenie o Szekspirze.
„Warum, warum” to dzieło należące do teatralnych poszukiwań Brooka, w którym reżyser znajduje się w samym środku teatralnego procesu. Punktem wyjścia jego rozważań są teksty wielu najważniejszych twórców współczesnego teatru: Meyerholda, Craiga, Dullina,Artauda. Są tam też echa twórczości Zeami Motokiyo, jednego z mistrzów japońskiego teatru Nō i Szekspira, do którego Brook zawsze się odnosi.
